دکتر نفیس

حرف هاي تكراري براي زائوهاي بالفطره

drnafis — Fri, 04 May 2012 21:44:07 GMT

يه ورق اضافه به عنوان انتقادات و پيشنهادات مي گذاشتن داخل اين پوشه هايي كه صبح كنگره به ما دادند ، حتي اگر هيچ وقت هم نمي خوندنش، خاصيتش اين بود كه مجبور نمي شدم اينجا دست به قلم بشم و بنويسم .

توقع بيجايي بود كه فكر كنم كنگره سر ساعت مقرر شروع مي شه اما خب من سر ساعت رفتم و با كمي دير و زود سخنران اول كه توي برنامه بود ( اين نكته رو به ياد داشته باشين !)‌ شروع كرد به سخنراني و كم كم هم سالن پر و پر تر شد.كم كم شكل و شمايل كلاس هاي دانشگاه رو گرفت : خانم ها اكثريت جمع شدند !

جاي سخنران دوم يك اسم خارجي نوشته شده بود اما يك آقاي كاملا ايراني ،‌با اسم كاملا ايراني جاي ايشون اومد بالا و شروع كرد به سخنراني . البته بيشتر شبيه خوندن دكلمه تو راديو بود . اصلا كلي ادب و احترام به مخاطب رو مي رسونه ، آماده كردن سخنراني قبل از حضور اما نه اينكه با لحن دكلمه ي مونوتون در حالي كه تمام مدت زير هر كلمه خودكارش رو مي بره از رو بخونه !‌ اون قدر كه خانوم دكتر سمت راستي من بگه :" انگار داره خط بريل مي خونه !!‌" و همه ي دور و بري ها پقي بزنن زير خنده .

نفر سوم توي ليست نبود. سخنران خوبي بود اما حرف جديد ؟ نه !‌ شرمنده همگي حضار !

يك جايي هم مجري گفت كه امروز قرار بوده مسابقه نقاشي باشه بيرون سالن اما به دليل مصادف شدن اين روز با روز معلم مدرسه ها نيومدن !‌ خب خواهر من !‌ به اون برنامه ريز مي گفتين مگه امسال اولين ساليه كه روز معلم داريم ؟ همچين مي گه مصادف شدن انگار يه تصادف ناگهاني بوده و اصلا قابل پيش بيني نبوده . در ضمن دم همه اون هماهنگ كننده هاي مدرسه هم گرم !

خب !‌ رسيديم به بخش علمي قضيه و خوشحاليم بابتش اما دريغ از يك كلمه حرف جديد !‌ خانوم دكتر سمت چپي ام مي گه :‌اسلايد هاي كلاس هاي استاجريشون رو برداشتن آوردن !‌ همه هم تائيد مي كنن جز يكي دونفر كه معتقدن كلاس هاي فيزيوپات صحيح تره !

يكي از اين اساتيد علمي داره راجع به سيگار و حاملگي و اثرات سوء ش حرف مي زنه يكهو مي زنه كانال دو و يه چيزي مي گه با اين مضمون :‌" اكثر كسايي كه اينجا هستن خانومن . خواهر من تو حاملگي ت سيگار نكش كه بچه ت آسم نگيره ! "كارد كه مي زنه خون خانوم دكترهاي جمع در نمي آد : نمي شه تو يه كنگره علمي ،‌ تو قسمت علميش ،‌به همكاراشون نگاه جنسيتي نداشته باشن ؟ يكي از خانوم هاي نرسي كه با يونيفورم رديف جلوي من نشسته به بقيه شون مي گه : اين كه همه رو به شكل زائوي بالفطره مي بينه !‌

نتيجه بين المللي : هر خارجي برابر دو تا ايراني است !‌ با احتساب رويكرد هر زن نصف مرد،‌ حساب كنيد هر زن ايراني چند تا مرد خارجي را حريف است و بالعكس .

نتيجه سخنرانانه : تسلط به خط بريل براي كليه سخنراناني كه علاقمند به خواندن مطلب از رو هستند توصيه مي شود. به اين شكل مي توانند يك نگاهي هم به حضار انداخته و كلا شيك تر و مجلسي تر مي باشد !

نتيجه ضعيفه گرايانه : كلا هر آموزشي به زن جماعت داده مي شود نه به عنوان نسل حاضر كه با چشمداشت به نسل آينده است !!

نتيجه ضرب المثلانه : حرف مرد يكي است . چه براي كنگره علمي چه سر كلاس دانشجوها !

نتيجه اخلاقي : گذاشتن يك ورقه صوري جهت انتقاد ، كلي دردسر ها را كم مي كند.

كسي به يه آدم پير بگه ناز اشكالي داره ؟ به يه آدم پير روستايي خيلي ژنده پوش مظلوم؟

drnafis — Mon, 30 Apr 2012 17:11:00 GMT

بعضي پيرمردها و پيرزن ها اينجا (محل طرح من، مصر يوسف كنعان !!!! ) اونقدر مظلومند كه دوست دارم لپ هاي نداشته ي آفتاب سوخته شون رو بكشم . بعضي روزها به اورژانس كه نگاه مي كنم ياد مدرسه پيرمردها مي افتم از بس اين پيرزن پيرمرد ها رو رديف خوابوندم اونجا. بعد مي رم حال تك تكشون رو مي پرسم و اونام قربون صدقه م مي رن !

مي گم مظلوم واقعا مظلوم ها !‌ پيرزنه اومده گوشه اتاق معاينه نشسته روي زمين تا مي گم چي شده مي زنه زير گريه . روي دوزانوم مي شينم :" چي شده مامان ؟!‌" و مي بينم با درد قفسه سينه اومده و نوار كه مي گيره علائم سكته قلبي داره !‌

پيرزن ديگه اي اومده كه : " من با اينكه از ظهر به اينور چايي نخوردم ولي همه چاييايي كه قبلا خوردم رو قيسان مي رم (استفراغ مي كنم) " . آخه مريض خونريزي معده به اين لطافت كجا گير مياد ؟ نه واقعا ؟!

پيرمرده سرطان پيشرفته معده داره و داره خون مي گيره . مي بينم بي سر و صدا نشسته كف زمين . حساسيت داده و گر گرفته ... بي سر و صدا !

پيرمرد ديابتيه . از ساعت 8 شب يكهو بي حال شده. هنوز نوار قلب داره گرفته مي شه و قرص زيرزباني هم لب هاشو قرمز كرده. مي پرسم " چطوري باباجان؟" مي گه بهتره . مي گه خيلي بهتره ! بگذريم از تغييرات واضح نوار قلبش كه داره بيرون مياد از دستگاه..

درباره دكتر شدن

drnafis — Wed, 18 Apr 2012 11:13:45 GMT

اول :‌ترم يكم . درب اتاق استاد بافت شناسي ايستادم و اجازه وارد شدن مي گيرم. از بالاي عينكش نگاهم مي كنه :‌" بفرمايين تو خانوم دكتر" و من برمي گردم دنبال يه "خانوم دكتر" پشت سرمو نگاه مي كنم !

دوم:‌ ترم سوم . با بچه هاي دانشگاه ميريم كوه . دوست قديمي ام رو هم مي برم . با ابهام فلسفي مي پرسه :" وقتي يكي ميگه خانوم دكتر يا آقاي دكتر از كجا مي فهمين كدومتون بايد برگردين؟"

سوم : يكي از بچه هاي شوراي صنفي تو راهرو ما علوم پايه ها رو مي بينه :"سلام خانوم دكترا" و ما همه فكر مي كنيم چه آدم مودبيه وگرنه علوم پايه اي رو چه به "دكتر "صدا زدن ! بعدش ريز مي خنديم !

چهارم :‌ياد يكي از قسمت هاي روزگار جواني مي افتم . اونجا كه " احد " كه دانشجوي پزشكيه،‌به يه پسري مي گه " ساده منو بهم بگو احد ..احد .. احد ..دكتر نمي خواد بگي" و پسره احساساتي مي شه !

پنجم :‌ استاجر ارتوپدي ام. رئيس بخشمون داره توضيح مي ده كه چرا ما "دكتر"ها بايد تمام قوانيني كه براي نحوه لباس پوشيدن آورده شده رعايت كنيم:"شما يادتون بايد باشه كه پزشك اين مملكت قراره بشين. بايد جوري لباس بپوشين كه بيمار بتونه بهتون اعتماد كنه. تا يه زماني اكثر بيمارها نمي تونستن به دكترهايي كه شلوار جين مي پوشن اعتماد كنن. شما رو از وقتي وارد بيمارستان ميشين دكتر صدا مي كنن تا بفهمين مسئوليتتون با دانشجوهاي رشته هاي ديگه چه فرقي داره . مسئوليت درس خوندنتون . مسئوليت رفتار كردنتون.." و تازه دوزاري ام مي افته !

ششم : ياد اون صحنه فيلم زير نور ماه مي افتم . سيد حسن مردده كه لباس روحاني بپوشه يا نه و همش ميگه لياقت ندارم و اين حرفا..دوستش مي گه :‌ " آقا اين لباس كاره ! قراره يه لباس بپوشي نه اين كه دنيا رو فتح كني. اينم لباس كاره . مثل لباس ساير شغلها"‌. { باخودم فكر مي كنم اين همه لقب كاره...}

هفتم: توي حياط بيمارستان با يكي سلام عليك مي كنم:" سلام خانوم دكتر" بعدا دوستم مي پرسه اسم اون خانوم دكتر توي حياط چي بود؟ مي گم :‌" چه مي دونم!‌خانوم دكتر ديگه !‌ اينو گذاشتن واسه بي حافظه هايي مثل من !"

منتشر شدن ويرايش جديد كتاب رازي براي يوري و دوستان

drnafis — Tue, 03 Apr 2012 19:42:00 GMT

از اون جايي كه من نمي دونم فلسفه نام گذاري ابن سينا روي كتابهاش چي بوده ( كه اسم كتاب پزشكي ش رو گذاشته "قانون" و اسم كتاب فلسفي ش رو گذاشته "شفا "!) مي پردازيم به رازي . المنصوري ، كتابيه كه به طب ملوكي معروفه . يعني اگر براي هندسه فهميدن هيچ راه شاهانه اي وجود نداره در عوض براي طبابت وجود داره ! اين كتاب هم تقديم شده دو دستي به حاكم ري ، منصور بن اسحاق. چنين طرز تفكري از رازي عجيب نبوده . حتي گفته مي شه ابتدا شيميست بوده و دنبال كيميا . وقتي چشمش آسيب مي بينه مي ره پيش طبيب و طبيب ازش پول زيادي براي درمان مي خواد و بهش هم مي گه : "‌ كيميا اينه نه عمليات تو ! " و رازي مي ره پزشك مي شه !!

اما ظاهرا از اونجايي كه سيستم هاي بيمه خيلي مفصل و خوب در اون زمان وجود نداشته ،‌ وجدان آگاه و بيدار زكريا بهش مي گه :"تو را تيشه دادم كه هيزم كَني !‌" و رازي كتابي مي نويسه كه بعدا مشهور مي شه به طب الفقرا :" من لايحضره الطبيب او طبيبك قبل وصول الطبيب".

طبيبك قبل وصول الطبيب،‌ يعني كمك هاي اوليه به زبان امروزي اما من لايحضره الطبيب اصلا معني نداره اين روزها . شما فكر كنين همين الانش تمامي دوستان من توي روستاهاي مملكت در حال حضور بر بالين افرادِ در حضيض هستند ! يعني تنها جايي كه دختران اين مرز و بوم پزشك نيستن ،‌ سربازخانه هاست كه ماشالا كلي دكتر سرباز داره از پسران اين مرز و بوم .

يكي از انديكاسيون هاي در آوردن سنگ كيسه صفرايي كه علامت دار نشده باشه ،‌ كساني هستن كه دسترسي بهشون وجود نداره ، مثلا فضا نورد ها !!

نتيجه اخلاقي : كتاب مورد بحث ( ورژن جديد)‌به زودي براي استفاده يوري گاگارين و دوستان چاپ مي شود.

نتيجه عملي : زودتر با سايوز بفرستينش بره ايستگاه مير . به محض ملحق شدن يك ايستگاه فضايي ديگر به "مير" اسم ايستگاه به " ميرداماد" تغيير مي يابد !

نتيجه اخلاقي : سلام من رو هم به انوشه خانوم انصاري برسونين !

نتيجه علمي :‌انوشه خانوم شما هم اگه پزشكي خونده بودي و طرح مي فرستادنت فضا اونجا الان نياز به اين كتابا نبود !

*با احترام به ابن سينا ،‌ رازي ، انوشه انصاري ،‌ يوري و دوستان .‌

گرت چو نوح نبی صبر هست بر غم طوفان

drnafis — Tue, 20 Mar 2012 02:28:00 GMT

1- قفل یعنی که امیدی هم هست..

قفل یعنی که کلیدی هم هست..

قفل یعنی که کلید!

(نصرت اله رحمانی)

2- اول سال که برنامه می ریختم مطمئنا امسال فکر نمی کردم به این شکل بگذره.شاید به هیچ کدوم از هدف هایی که روز اول تعیین کردم نرسیدم اما آرامشی عجیب به دست آوردم. غم ، که هوار شده بود روی شونه هام ، کم کم کنارم قرار گرفت. باخت ، که عادت بهش نداشتم و لولوخورخوره شبهام بود ، شد قصه قبل از خوابم. زندگی روزمره ، که عجیب می ترسیدم از قرار گرفتن درونش، دوید توی رگهام...

3- " حسادت" رو اولین بار سال 86 شناختم. یعنی با این که خیلی اذیت می شدم تا همه صاف بهم نگفتن که معلومه دور و بری هات از روی حسادت این طور بدی می کنن باورم نشد ! اصلا فکر نمی کردم چنین بدی (!) از کسی توی دنیا سر بزنه. سال 90 هم "کارشکنی عادتی" رو شناختم . باورتون نمی شه که یه اداره چهارده پونزده طبقه وجود داشته باشه که این رو بهتون یاد بده ؟!

4- 6 ماه اول سال جهنم واقعی بود برام. مخفی کردن شورش درونی ، و گاهگاهی فواره های عظیم. اما 6 ماه دوم گذشت به رضا مندی صبورانه عجیبی.....

5- آدم هایی شناختم که قضاوتم رو مختل کردن ، آدم هایی دیدم که تونستم جلوشون دربیام و بگم چقدر کوچکتر از ادعایی هستن که با تبختر در برابرم قرار میدن. آدم هایی دیدم که بی مقدمه مهربونی کردن ، آدم هایی دیدم که انگار خدا فرستاده شون ، بعضی وقتها شدم از آدمهایی که انگار خدا می فرسته اون ها ... خانواده م رو کشف کردم..

6- تو ای نهایت خوبی

چگونه باید گفت..

که این زمانه نفرینی

که این هوای غبار آلود

که این فضای معلق میان آتش و دود

به ما اجازه ندادند

به عاشقانه ترین لحظه ها بیندیشیم...

سال نو تون مبارک :)

....بلا بگردد و کام هزار ساله برآید...

پی نوشت : و (نوح) گفت: بر آن سوار شويد كه حركت و توقّفش با نام خداست

چیزی شبیه هجوم نهنگ ها به ساحل

drnafis — Tue, 06 Mar 2012 00:10:00 GMT

این نوشته در حکم خودزنی گروهی است . اما به بیان مسائلی بس ژرف و عمیق می پردازد به شکلی از مشت به نمونه از خروار ( بعله ! به همین حد جدی !)

حتما علمای فن یک چیزی می دونستن که از دوم دبیرستان رشته های بچه ها جدا می شه و کم کم به جایی می رسه حتی اسامی " کروموزوم" و " گراف" می شن مختص یک گروه . این هایی که می گم معضله ! توی این دنیای هجوم اطلاعات .. اطلاعات عمقی پایه در حد صفر ! به مباحثات فلسفی سقراط گونه روشنگرانه زیر توجه کنید :

- یه رزیدنت آقا با یه انترن خانوم تکیه دادن به استیشنی که پشت کامپیوترش نشستم و دارن حرف می زنن. رزیدنت مزبور: "سه دهمِ 400 چند می شه ؟" انترن مزبور: [با ناز اضافه] "بذارین فکر کنم "[ در همین راستا روی ورق شروع به نوشتن می کنه!!] هم حرصم گرفته هم خنده ام. سرم رو میارم بالا میگم 120. رزیدنت خوش اخلاقمون می گه :" فکر کنم میشه حدود 122 و خرده ای !" . حالا بیشتر حرصم گرفته تا خنده ام .میگم :" نه همون 120 میشه آقای دکتر. خرده از کجا آوردین؟!". مبایلشو در میاره . توی ماشین حساب می زنه بعد با خوشحالی به انترن مزبور (که هنوز مشغول محاسبه است ظاهرا) می گه : "وای !! دقیقا همون 120 شد " بعد هم جوری به من نگاه می کنه که انگار عدد پی رو فی البداهه تا یک میلیون رقم گفته باشم و میگه : " البته همون 120 شد ولی شما از این به بعد بگین که من درست گفته بودم. آخه رزیدنتی گفتن ، انترنی گفتن! "

- دوستم تو دبیرستان ریاضی خونده بود و خانوم مهندس ، حالا داره پی اچ دی شو می خونه. استاد بافت شناسی ( بازنشسته فعلی !) بهم می گه : همه غذاها رو نباید با هم خورد. پیسی می یاره... بعد به دوستم می گه : می دونین پیسی چیه ؟ دوستم لبخند ملیحی می زنه : بله، پرسونال کامپیوتر !!

- توی بخش نوزادان داریم حجم سرم حساب کتاب می کنیم. استادمون می گه : "هفت وعده 15 سی سی". رزیدنتمون می نویسه 85 سی سی در روز. از اونجا که فکر کردم حیاتیه ، خیلی یواش در گوش رزیدنتمون می گم 105 تا میشه. استاد دعوامون می کنه : "شما دو تا چی پچ پچ می کنین؟" رزیدنت دوست داشتنی مون انگار که مثلا تازه کشف جاذبه زمین رو شنیده باشه با تعجب می گه : " این می گه به جای 85 میشه 105" . اونوقت استاد از من می خواد که بگم چرا یه همچین حرفی زدم !!!! باور کنین احساس می کردم گالیله م و مجبورم می کنه الان تکذیب کنم حرفمو!

- دوست مهندسم خسته و کوفته و بداخلاق اومده. بی هوا بهش می گم:" چی شده ؟آ ت پ (منبع سوخت سلول ها) نداری انگار.." می پره بهم :" خودت عاطفه نداری !!"

استيك در سه نوع

drnafis — Wed, 22 Feb 2012 00:48:07 GMT

نيدل استيك

نمي دونم دقيقا اولين بار كي بود كه فهميدم نيدل استيك يعني رفتن سوزن آلوده به بدن يا يه همچين چيزي . اما اولين برخورد زنده م با اين قضيه وقتي بود كه سميولو‍‍ژي بودم و يه خانومي كه اشك آلود بود جلوي راهم رو گرفت توي بيمارستان و با هق هق پرسيد كه بخش عفوني كجاست و گفت :" من پرستار بيمارستان ديگه م . نيدل استيك شدم" و ترس و غم اون يكهو ريخت توي دل من . وقتي هم استاژر شدم رزيدنت جراحي مون ( كه اتفاقا تنها رزيدنت متاهل و بچه دار اون دوره بود) نيدل استيك شد با يه مريض مبتلا به ايدز و هپاتيت c‌ و يه مدت معلق بود بين زمين و هوا تا جواب آزمايشاتش بياد! خوشبختانه جز با يكي از اعضاي خانواده تا به حال من نيدل استيك نشدم .

دندون استيك

اما من دوبار دندون استيك شدم( اصطلاح من درآوردي !‌) اولين بار توي آزمايشگاه بود با يه رت سفيد. بار دوم آقاي مجهول الهويه شماره 61 زحمتش رو كشيدن . ايشون كه مدتها بود كاملا بي هوش بود موقعي كه با رزيدنتمون رفته بوديم سي وي لاين بگذاريم كاملا هوشيار شد و با سه عدد دندوني كه توي دهنشون بود از زير پارچه استريلي كه روي دهنشون بود گاز گرفتند كه درسته پوستم سوراخ نشد اما جاي يك دندان پيشين فك پائين و دوتا نيش بالايي روي ساعدم كبود شد !

تف استيك (من درآوردي - كپي رايت محفوظ!)

اين يكي از همه دراماتيك تر بود. يه پسر جوون و ژوليده با استفراغ خوني اومده بود . اومدم لوله معده براش بزارم از لابلاي تمام لخته هاي توي صورتش . تا خواستم فيكس ش كنم عق زد و شروع كرد لوله رو درآوردن . دهنم رو باز كردم كه بگم :‌"درش نيار آقا" . استفراغ جهنده سمت روپوشم... و يك قطره ش كه پريد توي دهن من . حالم داشت بهم مي خورد !‌ همون طور دهنم رو باز نگه داشته بودم و وايستاده بودم. استاد نازنين اورژانس كه از دور ديده بود رسيد سريع بهم. گفت "پريد تو دهنت ؟" فكر كنم چشم هاي ترسيده م رو كلي بهم زدم يعني بعله! دهنم رو دقيق معاينه كرد بعد خنديد و گفت :" تو دهنت كه زخمي چيزي نداري . حداكثر اسهال استفراغ ازش مي گيري !"

* توضيح راجع به شماره آخر پست قبل (!)‌:‌ اولا اين كه اسم اون قسمت آراء المشاهدين بود نه رسائل قصيره . دوم :‌اعتراض كردن نسوان عرب كه بايد سيمرغ مي گرفته مصطفي زماني !!!

پي نوشت :‌به دعاي خير شما نياز مبرم دارم !

پلا نوشت !

drnafis — Sun, 12 Feb 2012 00:33:21 GMT

سلام بعد از ماهي !

1- هميشه كلي كفري مي شدم از اين هايي كه ازدواج مي كنند و ديگه وبلاگ نويسي رو مي بوسند مي ذارند كنار!‌ يا هر از چند گاهي يك پست عاشقانه يا مخاطب خاص دار علم مي كنند وسط وبلاگ ..خب پس من هم اين كار رو نكردم!

2- يه گروه كفري كن ديگه كسايي هستن كه سالي شيش ماه در وبلاگشون براي كنكور تخته س و كار عاقلانه مي كنند و درس مي خونن. هر از چند گاهي هم پست ميذارن كه برام دعا كنين !‌ من اين كار رو هم نكردم !

3- دليل غيبت طولاني من قضيه قير و قيف بود . يعني يا قير نبود ، يا قيف نبود ،‌وقتي هم كه اين دوتا بودند ، حال نبود ! قطع و وصل گودر هم مزيد بر علت كه توي ذوق من بخورد ! يك هفته اي آنفولانزاي شيكي گرفته بودم كه دومي نداشت : گلاب به روتون ،‌اين چشم و بيني من متصل شده بودند به منبع كُر !!! سودو افدرين و فك و فاميل هاي اون هم فقط دهنم رو كرده بودند عين كاغذ سنباده !

4- توي اين مدت آدم هاي زيادي ديدم . آدم هايي ديدم كه قضاوت من رو مختل كردند(‌سال ها بود با ديدن كسي - چه خوشم مي اومد ازش چه نه - قضاوتم مختل نمي شد، هيجان زده نمي شدم!) احساس نوجواني كردم !

5- هفده بهمن تولد ما بود ( من و وبلاگ !)اين اولين سالي بود كه اين روز آپ نكردم ...

6- بيچاره نواده هاي من !‌ از اون پيرزن هايي بشم كه هر لحظه در حال وصيتند و اگه يه حسام الدين چلپي پيدا بشه اون ها رو مكتوب كنه ،‌هفتاد من ميشه !‌خدا رحم كنه به نواده هاي من !‌

7- از اون جا كه كاملا اين پست پرت و پلاست مي گم :‌تا به حال زيرنويس "رسائل قصيره"‌شبكه آي فيلم رو خوندين ؟‌كشتن اينها خودشون رو براي مصطفي زماني !!!! مصطفي زماني مياد مصر ؟‌قصد زيارت عراق رو داره ؟‌قصد زيارت مكه داره ؟‌ ... همشون هم جماعت نسوان !

جزئیات یک توطئه غیراخلاقی خانوادگی

drnafis — Fri, 13 Jan 2012 00:44:00 GMT

تمام ماجرا از وقتی شروع شد که الف عزیزم از خانوم همسایه شنید یه اورولوژیست خانوم اومده همون حوالی و کارش خوبه. ماجرا از وقتی شکل خودش رو پیدا کرد که برای مشکلات روتین ، الف مراجعه کرد به همون خانوم دکتر و خانوم دکتر هم وقت جراحی براش گذاشت..

در واقع خود خانوم دکتر هم فکر نمی کرد احتیاج به بستری باشه . همونجوری که همسایه مذکور رو بستری نکرده بود ولی گفت محض احتیاط یه شب بمونه. خانوم دکتر فکر هم می کرد مورد دقیقا مشابه همون مورد خانوم همسایه و تمامی هم سن و سال های اون هاست . ولی نبود. یعنی با سیستوسکوپ* که وارد شد ، متوجه شد که با جنگلی از پولیپ های قارچی مواجه شده یکی از پولیپ ها رو جدا کرد و با سیستوسکوپ خارج شد.

جواب بیوپسی TCC * بود ولی فقط سطح رو درگیر کرده بود. یعنی کافی بود دوباره با سیستوسکوپی توده ها رو خارج کنه و یک داروی شیمی درمانی هم بزنه داخل مثانه. و این یعنی عالی !

خوب باید بهش می گفتیم که ظرف دو هفته دوباره باید بره بستری شه بیمارستان . این همه دم از اخلاق پزشکی که می زدم به کنار . بهش گفتم گوشت اضافه آورده مثانه ت . یه چیزی مثل فیبرومی که توی رحمت داشتی . اورولوژیستت دوباره با دوربین می ره اون تو و به راحتی درش میاره . یه دارو هم می زنن که دوباره درنیاد !!

این راه درست حرف زدن نیست. این گفتن همه حقیقت نیست .پروفشنال نیست.اخلاقی نیست. اما وقتی دونستنش توی برنامه درمانی و زندگی اون هیچ فرقی نمیذاره ، چرا باید بدونه؟ درسته که همه جا می گن فرد باید آگاه باشه ،شاید درمان رو نپذیره و بخواد کارهای آخر عمرش رو انجام بده .اما من فکر می کنم این توده ها بیشتر از بیماری قلبی زمینه ایش خطرناک نیستند. می دونم که گفتنش فقط زجر بیشتری تحمیل می کنه بهش. مطمئنم که لازم نیست بدونه .درسته مطمئنم رویکرد پترنالیستی و پدرسالارانه غیراخلاقیه.اما به همه این کار ها که می کنم ایمان دارم !!! به نظرم به من اعتماد کافی داره و همین کافیه. و البته همه افراد خانواده رو هم در این پنهانکاری مصلحتی درگیر کردم..

این سرطان ، لامصب، اسمش خطرناک تر از خودشه . بهش گفتم سر این عمل همون قدر احتمال داره که بمیری که من برم تو خیابون و تصادف کنم و بمیرم. و فکر کنم لازم نیست هر بار از خونه می رم بیرون یکی بهم یادآوری کنه که الان شاید بمیرم !

* با دوربین داخل مثانه رو بررسی کردن ، درون مثانه بینی ! سیستوسکوپ : مثانه بین !

*سرطان مثانه

دادزن ها

drnafis — Mon, 02 Jan 2012 23:54:00 GMT

ساعت یک و نیم

تازه استاجر داخلی شده بودم. ساعت دو توی دانشگاه کلاس اپیدمیولوژی داشتیم . از یکی از انترن های طب اورژانس ، رفتم جزوه بگیرم. وارد اورژانس یک شدم (جایی که مریض های بدحال و قلبی درمان میشن) : انترن مذکور نبود ، در واقع هیچ کسی هم - حتی یک کمی - بیکار نبود که ازش بپرسم که کجاست. نه انترن روپوش سفید ، نه رزیدنت اسکراب آبی ! همون دم در شروع کردم به گرفتن شماره ش و به برد پشت سرم که تشخیص مریض ها و اسمشون رو نوشته بود نگاه کردم. کابین اول سمت راستم یک خانوم جوان همراه یک خانوم جوان دیگه بود.

کریز میاستنی گراو

اشباع اکسیژن : 42% . لوله داخل ریه ش و آمبو (همون کیسه ای که تنفس می دن باهاش) دست همراهش . همراه در حال گریه و یادش رفته که آمبو بزنه. مریض در حال دست و پا زدن ، همراه در حال گریه.روی برد تشخیص نوشته شده : کریز میاستنی گراو .

گزاره های منطقی

فکرم فقط به این میرسه که اشباع اکسیژن که همینطور در حال افت کردنه ، خوب نیست. فکرم می رسه که باید آمبو زد . آمبو رو از دست همراه می گیرم و شروع می کنم به زدن .اشباع اکسیژن بالا می آد ، همراه می ره اون طرف تر و می شینه روی زمین به گریه. منتظر اولین آدم با لباس سفید یا آبی هستم که بهش بگم و بسپرم بهش . ساعت یک و چهل پنج دقیقه شده ! و من دقیقا نمی دونم دارم چی کار می کنم !

فرشته دادزن

فرشته نجات من ، فرشته سپید پوش من می رسه : رزیدنت نورولوژی . فرشته من داد می زنه سرم : "این چه وضع آمبو زدنه با این سرعت " با خشونت آمبو رو از دستم می گیره تا نشونم بده. بهش می خوام بگم که من باید برم و من حتی استاژر بخش شما هم نیستم . می گم " آقای دکتر من بخش داخلی استا..." داد می زنه سرم : " داخلی نورو رو هم کاور می کنه ! من می رم دنبال آی سی یو" و می ره!

همراه دادزن

شوهر مریض می رسه بالای سرم :" آی سی یو پیدا شد ؟ همه داروهاش رو باید برای امروز بخرم ؟ کی بخش می ره ؟ جواب آزمایشاش کی میاد؟" جواب من به همه سوالها : " نمی دونم.بذارین از رزیدنتش بپرسین " آقای شوهر داد می زنه سرم : " توی بی مسئولیت پس چی می دونی ؟" می دونم توضیح دادن بی فایده است . فقط خدا خدا می کنم یکی زودتر برسه...

استیصال

ساعت تقریبا دو شده ، کلاس به جهنم ، دست هام دیگه نمی تونن آمبو رو فشار بدن ! تحت اختیار خودم نیستن. صدا هم که به جایی نمی رسه . اورژانسی ها هم می دونن این مریض توی سرویسشون نیست.سراغی نمی گیرن. اشباع مریض رو می رسونم بالا ، خواهرش رو می بینم صداش می کنم که بیاد ادامه بده . می رم طرف استیشن . برای کمک ...

استاژر دادزن

می خورم به رزیدنت نورو ، داد می زنه :" مریضو ول کردی اومدی اینجاااااااااااااا! آی سی ..." همه برگشتن به سمت ما . من هم در حالی که دارم لیبل آبی استاژری رو نشونش می دم ،داد می زنم :" من اصلا استاژرم . اتفاقی دیدم سچوریشن مریض کمه . گفتم کمک کنم . یه ساعت دارم آمبو می زنم . شما برین انترنتون رو پیدا کنین. دستم دیگه جون ندارهههههههه" با تعجب می گه : "چرا از اول نگفتی ؟" گفتم:" شما نشنیدید و رفتید"

وضعیت سفید

ازم کلی تشکر می کنه. با هم می ریم بالای سر مریض و داره برام درباره کریز میاستنی گراو حرف می زنه. خواهر مریض آمبو می زنه . شوهر مریض داد می زنه :" این بی مسئولیت چیه اینجا گذاشتین که هیچی.." رزیدنت نورو می پره وسط حرفش :" این خانوم دکتر وظیفه ش نبوده . خیلی هم در حق شما لطف کرده . اون قدر که هر چه قدر هم ازش تشکر کنین کمه (!!!)"

بی خیال می رم سمت کلاس اپیدمیولوژی ..دیر می رسم ، برای اولین بار ، کیفور از حس مفید بودن!

* میاستنی گراو (به زبان زیادی ساده )بیماری هست که عضله در اون خیلی زود خسته می شه و دیگه کار نمی کنه . توی کریز این بیماری ، عضلات تنفسی خسته می شن.